ISANG NARS ANG PALIHIM NA HUMALIK SA ISANG BILYONARYONG NAKA-COMA, SA PAG-AKALANG HINDI NA ITO KAILANMAN MAGIGISING, NGUNIT BIGLA SIYANG NIYAKAP NITO…

Hindi iyon mahigpit na yakap.

Mahina lamang.

Halos wala ngang lakas.

Pero sapat iyon para mawalan ng kulay ang mukha ni Andrea.

“Sir Rafael?”

Walang sagot.

Nakapulupot pa rin ang isang braso nito sa likod niya.

Napaatras si Andrea, ngunit sa halip na makawala agad, naramdaman niyang gumalaw ang mga daliri ng lalaki sa tela ng kanyang uniporme.

Isa.

Dalawa.

Tatlong beses.

Parang may gustong sabihin.

“Sir, naririnig n’yo ba ako?”

Doon niya nakita.

Bahagyang nanginig ang talukap ng mata ni Rafael.

Napatayo siya nang tuwid.

Hindi na niya inisip ang nangyari ilang segundo lamang ang nakalipas. Hindi na niya inisip ang halik, ang kahihiyan, o kung may CCTV bang nakatutok sa loob ng silid.

Pinindot niya ang emergency button.

“Doctor!”

Mabilis na yabag ang narinig sa pasilyo.

“Doctor, gumalaw siya!”

Dalawang nars ang unang pumasok, kasunod si Dr. Mateo Villanueva, ang neurologist na halos dalawang taon nang humahawak sa kaso ni Rafael.

“Ano’ng nangyari?”

“Gumalaw po ang kamay niya. Niyakap niya ako. Tapos ang mga mata niya…”

Natigil si Andrea.

Nakatitig sa kanya ang isa sa mga nars.

“Niyakap ka?”

“Hindi iyon ang mahalaga ngayon.”

Lumapit agad si Dr. Mateo sa kama.

“Rafael? Kung naririnig mo ako, subukan mong igalaw ang kanang kamay mo.”

Walang nangyari.

Lumipas ang ilang segundo.

At saka…

Gumalaw ang hintuturo ni Rafael.

Natahimik ang lahat.

Maging si Andrea ay nakalimutang huminga.

Muling nagsalita ang doktor.

“Rafael, buksan mo ang mga mata mo.”

Wala.

“Buksan mo ang mga mata mo.”

Mabagal.

Napakabagal.

Ngunit bumuka ang mga mata ng lalaking dalawang taon nang hindi nakikita ang mundo.

Hindi malinaw ang tingin nito.

Parang naliligaw.

Tumingin siya sa kisame.

Sa monitor.

Sa doktor.

At pagkatapos…

Kay Andrea.

Huminto roon ang kanyang mga mata.

Ilang segundo silang nagkatitigan.

Napaatras si Andrea.

Hindi niya alam kung bakit, pero bigla niyang naramdaman na parang alam nito.

Imposible.

Wala itong malay kanina.

Hindi nito maaaring malaman.

Hindi ba?

Gumalaw ang mga labi ni Rafael.

Walang lumabas na malinaw na salita.

Lumapit si Dr. Mateo.

“Ano? Subukan mong sabihin ulit.”

Pinilit ni Rafael.

Isang mahinang tunog.

“An…”

Napalunok si Andrea.

“Andrea?”

Tumango nang napakaliit si Rafael.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ni Andrea.

Paano nito alam ang pangalan niya?

Oo, ilang buwan na niya itong inaalagaan. Kinakausap niya ito paminsan-minsan habang nagpapalit ng IV o nag-aayos ng kama.

Pero kung tunay itong walang malay…

“Normal lang,” sabi ni Dr. Mateo. “May mga pasyenteng nasa prolonged disorder of consciousness na maaaring makarinig o magkaroon ng ilang antas ng awareness kahit hindi sila nakakatugon.”

Hindi iyon nakapagpagaan ng pakiramdam ni Andrea.

Sa halip, lalo siyang namutla.

Kung nakakarinig si Rafael…

Ilang bagay ang narinig nito?

At higit sa lahat…

Naramdaman ba nito ang halik?

Hindi siya nagkaroon ng pagkakataong isipin iyon nang matagal.

Sa loob lamang ng kalahating oras, nagbago ang buong ICU.

May dumating na karagdagang doktor.

May mga pagsusuri.

May tawag sa pamilya.

May security personnel sa pasilyo.

Bago mag-umaga, dumating ang nakatatandang kapatid ni Rafael na si Gabriel Montenegro kasama ang abogado ng pamilya at dalawang executive ng Montenegro Holdings.

Hindi makapaniwala ang lahat.

Ang lalaking matagal na nilang inakalang maaaring hindi na muling magising ay nakadilat na.

Hindi pa siya makapagsalita nang maayos.

Hindi pa niya maigalaw ang katawan niya ayon sa gusto niya.

Ngunit gising siya.

At sa tuwing tinatanong kung sino ang gusto niyang manatili sa silid…

Iisa ang itinuturo niya.

Si Andrea.

“Ako?”

Tumango si Rafael.

Napatingin si Andrea kay Dr. Mateo.

“Dok, baka nalilito pa po siya.”

“Malamang,” sagot ng doktor. “Pero mukhang pamilyar sa kanya ang boses mo. Makakatulong iyon.”

Hindi makatanggi si Andrea.

Kaya nanatili siya.

Kinabukasan, nakapagsalita na si Rafael ng dalawang malinaw na salita.

“Tubig.”

At…

“Andrea.”

Sa ikatlong araw, nakabuo na siya ng maiikling pangungusap.

Sa ikalimang araw, dumating ang unang tanong na kinatatakutan ni Andrea.

Mag-isa silang dalawa noon.

Katatapos lamang ng physical therapy ni Rafael. Pagod ito, ngunit mas malinaw na ang mga mata.

Inaayos ni Andrea ang kumot nang marinig niya ang paos nitong boses.

“Andrea.”

“Sir?”

“Totoo ba?”

Napatigil ang kanyang kamay.

“Ang alin po?”

May kakaibang ningning sa mga mata ni Rafael.

Hindi siya ngumiti.

Hindi rin siya seryoso.

Mas nakakatakot iyon.

“May nangyari ba bago ako magising?”

Nalaglag halos ang hawak na thermometer ni Andrea.

“Wala po.”

Tumaas nang bahagya ang isang kilay ni Rafael.

“Sigurado?”

“Opo.”

“Gan’on.”

“Opo.”

Tahimik.

Bumalik si Andrea sa ginagawa.

Pagkatapos ay narinig niya.

“Akala ko nanaginip ako.”

Hindi siya lumingon.

“Marami pong kakaibang panaginip ang mga pasyenteng matagal na walang malay.”

“May humalik sa akin.”

Napapikit si Andrea.

Patay.

Gusto niyang lamunin siya ng sahig.

Ngayon na.

Hindi bukas.

Ngayon.

Huminga siya nang malalim at saka humarap.

“Sir Rafael…”

Biglang natawa ang lalaki.

Mahina lang, dahil masakit pa ang dibdib nito kapag tumatawa.

Pero malinaw na tawa iyon.

“Ikaw.”

Namula si Andrea hanggang tenga.

“Humihingi po ako ng tawad.”

Nawala ang ngiti ni Rafael.

“Andrea…”

“Mali po iyon. Alam ko. Hindi ko dapat ginawa. Naiintindihan ko po kung gusto ninyong magsampa ng reklamo o ipaalam sa administration. Tatanggapin ko po ang anumang desisyon.”

Hindi sumagot si Rafael.

Nakatitig lamang ito sa kanya.

“Totoo?”

“Opo.”

“Hindi iyon ang tanong ko.”

“Ano po?”

“Ikaw talaga?”

Hindi niya alam kung maiinis o mamamatay sa hiya.

“Opo.”

Bumalik ang munting ngiti sa labi ni Rafael.

“Kaya pala.”

“Kaya pala ano?”

“Maganda ang panaginip ko.”

“Sir!”

Napahawak si Rafael sa tagiliran sa kakatawa.

“Masakit. Huwag mo akong patawanin.”

“Kayo po ang nagsimula!”

Doon sila unang nagtalo.

At sa kakaibang paraan, doon din nagsimula ang isang bagay na pareho nilang hindi pa kayang pangalanan.

Hindi naging mabilis ang paggaling ni Rafael.

Sa mga kuwento, karaniwang nagigising ang taong naka-coma, bumabangon pagkaraan ng ilang araw, nagsusuot ng mamahaling suit at bumabalik sa kumpanya.

Hindi ganoon ang totoong katawan.

Nang subukan ni Rafael na umupo nang walang suporta, nanginginig ang kanyang mga braso.

Nang una siyang tumayo, dalawang therapist ang humawak sa kanya.

Tatlong segundo lamang siyang nakatayo bago bumigay ang mga tuhod.

Galit na galit siya.

“Ulit.”

“Sir, bukas na,” sabi ng therapist.

“Ngayon.”

“Rafael,” singit ni Andrea.

Tumingin ito sa kanya.

“Pagod na ang katawan mo.”

“Akin ang katawan ko.”

“Oo. Kaya huwag mong sirain.”

Masama ang tingin nito.

Hindi natinag si Andrea.

“Five minutes rest.”

“Ten.”

“Seven.”

“Eight.”

“Seven.”

“Fine.”

Napangiti ang therapist.

Sa buong Montenegro family, mga doktor, abogado at executive, tila ang 26 taong gulang na nars lamang ang kayang utusan ang bilyonaryo nang hindi natatakot.

Pero may mga gabing hindi nakakatawa.

May gabing nagising si Rafael na sumisigaw.

May gabing hinanap niya ang kanyang ama, bago maalalang namatay ito habang naka-coma siya.

May umagang nalaman niyang ibinenta ng board ang ilang proyektong siya mismo ang nagsimula.

Dalawang taon ang nawala sa kanya.

Dalawang Pasko.

Dalawang kaarawan.

Mga kaibigang lumipat ng bansa.

Mga empleyadong umalis.

Isang pamangking sanggol noong huli niyang makita, ngayo’y marunong nang tumakbo.

Isang mundo na hindi naghintay.

Isang gabi, nadatnan siya ni Andrea na nakatingin lamang sa bintana.

Hindi nito ginalaw ang hapunan.

“Sir, kailangan ninyong kumain.”

“Hindi ako gutom.”

“Kailangan pa rin.”

“Wala ka bang ibang pasyente?”

“Meron.”

“Puntahan mo.”

Tumahimik si Andrea.

May ilang segundong lumipas bago niya kinuha ang tray.

Akala ni Rafael aalis na siya.

Sa halip, inilapag niya iyon sa maliit na mesa at umupo sa sofa.

“Wala kang gagawin?”

“Meron.”

“Ano?”

“Babantayan kayong magdrama hanggang magsawa kayo.”

Napalingon si Rafael.

“Excuse me?”

“Narinig n’yo ako.”

“Andrea.”

“Sir Rafael.”

Gusto nitong magalit.

Kitang-kita sa mukha.

Pero maya-maya…

Natawa ito.

Maliit muna.

Pagkatapos ay napailing.

“Napakawalang-galang mong nars.”

“Kumain po kayo.”

“Kutsara.”

“Inabot ko na.”

“Pakainin mo ako.”

“Kaya n’yo na.”

“Masakit kamay ko.”

“Kaninang umaga nakapagbuhat kayo ng therapy ball.”

“Mas mabigat ang kutsara.”

Napatingin si Andrea sa kanya.

“Napakayamang tao ninyo pero napakasinungaling.”

Ngumiti si Rafael.

At kumain.

Lumipas ang tatlong buwan.

Nakakalakad na siya gamit ang tungkod.

Unti-unti ring bumalik ang lakas ng kanyang boses.

At habang lumalakas siya, lalong naging komplikado ang lahat.

Dahil hindi maaaring manatiling nars ni Rafael si Andrea habang lumalalim ang personal nilang ugnayan.

Alam iyon ni Andrea.

Alam din iyon ni Dr. Mateo.

Kaya isang hapon, siya mismo ang humiling na mailipat sa ibang unit.

Nang malaman ni Rafael, hindi siya natuwa.

“Aalis ka?”

“Hindi po ako aalis sa ospital.”

“Pareho lang.”

“Hindi.”

“Sa akin, oo.”

Napabuntong-hininga si Andrea.

“Kailangan natin ito.”

“Natin?”

“Sir…”

“Kapag tayo lang dalawa, huwag mo akong tawaging Sir.”

“Rafael.”

Unang beses niyang sinabi iyon nang ganoon.

Walang Ginoo.

Walang Sir.

Rafael lang.

At tila may kung anong nagbago sa mukha ng lalaki.

Umupo si Andrea sa tapat niya.

“Kailangan kong maging malinaw. Pasyente kita. May hangganan iyon. At kung may anumang… kung anumang nararamdaman tayo dahil sa nangyari nitong mga nakaraang buwan, kailangan nating malaman kung totoo iyon kapag hindi na kita inaalagaan.”

Tahimik si Rafael.

Masakit ang sinabi niya.

Pero tama.

“At kung mawala?” tanong nito.

“Kung mawala, ibig sabihin hindi talaga iyon dapat panghawakan.”

“At kung hindi mawala?”

Hindi agad sumagot si Andrea.

“Kung hindi…”

Naputol siya.

Ngumiti nang bahagya si Rafael.

“Ipagpapatuloy mo bukas?”

“Hindi.”

“Andrea.”

“Magpagaling ka muna.”

At umalis siya.

Sa unang linggo matapos mailipat si Andrea sa pediatric ward, hindi sila nagkita.

Walang text.

Walang tawag.

Hindi rin nagpadala ng bulaklak si Rafael.

Nagulat si Andrea roon.

Sa totoo lang, may bahagi sa kanyang umaasang gagawa ito ng isang engrandeng bagay.

Isang daang rosas.

Billboard.

Private dinner.

Kung ano mang ginagawa ng mga bilyonaryo sa pelikula.

Wala.

Sa ikalawang linggo, wala pa rin.

Sa ikatlo…

Nainis na siya sa sarili niya.

“Ikaw ang nagsabing bigyan ng distansya,” paalala ng kaibigan niyang si Liza.

“Alam ko.”

“Eh bakit ka nakasimangot?”

“Hindi ako nakasimangot.”

“Kanina mo pa tinutusok ang siomai mo.”

“Matigas kasi.”

“Andrea, siomai ‘yan. Hindi kaaway.”

Hindi niya inamin.

Namimiss niya si Rafael.

Nakakainis.

At isang maulang Sabado, pagkatapos ng duty, nakita niya ito.

Walang bodyguard sa tabi.

Walang mamahaling suit.

Nakatayo lamang sa ilalim ng covered entrance ng ospital, may hawak na tungkod at isang payong.

“Anong ginagawa mo rito?”

“Sinusundo kita.”

“May kotse ako.”

“Alam ko.”

“May payong din ako.”

“Alam ko.”

“Kung gano’n, bakit?”

Tumingin si Rafael sa kanya.

“Three weeks.”

“Ano?”

“Tatlong linggo akong hindi tumawag.”

“Napansin ko.”

“Talaga?”

“Hindi.”

“Sinungaling.”

Napangiti siya.

Lumapit nang kaunti si Rafael.

“Sinunod ko ang sinabi mo.”

“Alin?”

“Alamin natin kung mawawala.”

Huminto ang ngiti ni Andrea.

“At?”

“Hindi nawala.”

Bumagsak ang ulan nang mas malakas sa labas.

May ambulansiyang dumaan.

May dalawang nars na tumakbo papasok.

May matandang lalaking nagtatalo sa guard dahil ayaw siyang papasukin nang walang visitor pass.

Hindi romantiko ang paligid.

Hindi perpekto.

Siguro kaya mas tumatak iyon kay Andrea.

Dahil parang totoong buhay.

“Hindi rin nawala sa akin,” mahina niyang sabi.

Hindi siya hinalikan ni Rafael.

Hindi rin siya niyakap.

Iniabot lamang nito ang payong.

“Pwede ba kitang yayain magkape?”

“Coffee lang?”

“Coffee muna.”

“At walang private jet?”

“Wala.”

“Five-star restaurant?”

“Wala.”

“Luxury yacht?”

“Andrea, nahihirapan pa akong umakyat ng hagdan.”

Napatawa siya.

“Okay. Coffee.”

Ang una nilang date ay sa isang maliit na café sa Makati.

Umorder si Rafael ng black coffee.

Si Andrea naman ay iced latte at ensaymada.

At sa unang pagkakataon, hindi sila nag-usap tungkol sa coma.

Hindi tungkol sa aksidente.

Hindi tungkol sa ospital.

Pinag-usapan nila ang mga bagay na walang halaga.

Ayaw pala ni Rafael ng raisins.

Takot pala si Andrea sa ipis ngunit kayang humawak ng dugo nang hindi nanginginig.

Mahilig si Rafael sa lumang pelikulang Pilipino.

Hindi marunong kumanta si Andrea ngunit mahilig siyang kumanta.

Masama pala ang handwriting ni Rafael.

Mas masama ang kay Andrea.

“Parang reseta ng doktor.”

“Nars ako.”

“Mas malala.”

Iyon ang una nilang totoong araw.

At dumami pa iyon.

Hindi palaging maganda.

Minsan, nag-away sila dahil sa trabaho.

Minsan, hindi sumipot si Rafael sa hapunang pinlano nila dahil sa emergency board meeting.

Hindi sumagot si Andrea sa tawag niya buong gabi.

Kinabukasan, dumating ito sa ospital na may dalang…

Hindi bulaklak.

Isang plastic container ng kare-kare mula sa paborito niyang karinderya.

“Bribe?”

“Peace offering.”

“May bagoong?”

“Dalawa.”

“Pinapatawad na kita nang kaunti.”

Minsan naman, si Andrea ang nagkamali.

Pagod siya pagkatapos ng 14-hour shift at nailabas niya kay Rafael ang sama ng loob.

Hindi ito gumanti.

Umupo lamang sa tabi niya sa parking area hanggang matapos siyang umiyak.

Walang speech.

Walang “everything happens for a reason.”

Tahimik lang.

Mas kailangan niya iyon.

Isang taon matapos magising si Rafael, tuluyan na siyang nakalakad nang walang tungkod.

Bumalik din siya bilang chairman ng Montenegro Holdings.

Ngunit hindi na siya katulad ng lalaking inilalarawan ng mga lumang artikulo.

Dati raw siyang malamig.

Workaholic.

Halos walang oras sa pamilya.

Pagkatapos ng coma, nagbago ang ilang bagay.

Hindi lahat.

Mainitin pa rin ulo niya kapag incompetent ang kausap.

Masyado pa rin siyang perfectionist.

Mahilig pa ring manalo.

Pero umuuwi na siya nang maaga tuwing Miyerkules para kumain kasama ang pamilya.

Nagpatayo rin ang kanyang foundation ng rehabilitation center para sa mga pasyenteng hindi kayang tustusan ang pangmatagalang therapy.

Nang iminungkahi ng PR team na pangalanan itong Rafael Montenegro Recovery Institute, tumanggi siya.

“Napakapangit.”

“Ano pong pangalan ang gusto ninyo, Sir?”

Nag-isip siya.

“Second Morning Center.”

“Bakit po?”

Hindi niya ipinaliwanag.

Si Andrea lamang ang nakakaalam.

Dahil minsan, noong nasa ospital pa siya, sinabi nitong ang araw ng paggising niya ang pangalawang umaga ng kanyang buhay.

Dalawang taon pagkatapos noon, may kakaibang nangyari.

Tinawagan si Andrea ng head nurse.

“May VIP patient sa Room 808. Ikaw raw ang hinihingi.”

“Ha? Sino?”

“Ikaw ang pumunta.”

Pagbukas niya ng pinto, walang pasyente.

Nandoon si Rafael.

Nakatayo sa tabi ng bintana.

May hospital gown.

“Anong ginagawa mo?”

“Patient ako.”

“Anong nangyari?”

“May sakit ako.”

Biglang kinabahan si Andrea.

“Ano?”

Lumapit siya.

“Rafael, anong masakit?”

“Itong tuhod ko.”

“Naaksidente ka?”

“Hindi.”

At saka…

Lumuhod ito.

Napaatras si Andrea.

“Hoy.”

May inilabas itong maliit na kahon.

“Rafael…”

“Sandali.”

“May CCTV dito!”

“Alam ko.”

“Mga baliw tayo.”

“Mas ikaw.”

“Excuse me?”

“Ikaw ang unang humalik.”

Tinakpan ni Andrea ang mukha.

“Hanggang ngayon ginagamit mo pa rin ‘yan laban sa akin!”

“Pinakamagandang ebidensiya ko iyon.”

Binuksan niya ang kahon.

Simple ang singsing.

Hindi sobrang laki.

Hindi iyong tipong kailangan pang ipakita sa buong internet.

Alam ni Rafael na ayaw ni Andrea ng ganoon.

“Andrea Reyes,” sabi niya, at sa unang pagkakataon ay nanginginig ang boses ng lalaking kayang humarap sa isang boardroom na puno ng pinakamayayamang negosyante sa bansa.

“May dalawang taon sa buhay ko na wala akong maalala nang maayos. Pero may mga boses akong naaalala. Isa sa kanila ang sa iyo.”

Namasa ang mga mata ni Andrea.

“Naalala kong may nagsasabing magandang umaga kahit gabi.”

Napatawa siya habang umiiyak.

“Ikaw iyon.”

“Naalala kong may nagrereklamo tungkol sa traffic sa EDSA habang inaayos ang IV ko.”

“Ikaw pa rin.”

“At naalala kong may babaeng kumakanta nang sintunado.”

“Hoy.”

Ngumiti si Rafael.

“Sa mundong hindi ko makita, boses mo ang isa sa mga bagay na hindi ako iniwan.”

Nawala ang ngiti niya sandali.

“Pero ayokong pakasalan mo ako dahil nagising ako. Ayokong pakasalan mo ako dahil bilyonaryo ako. At lalong ayokong pakasalan mo ako dahil sa isang halik na hanggang ngayon ay ipinagpipilitan mong aksidente.”

“Hindi ko sinabing aksidente.”

“Good.”

Tumawa si Andrea sa gitna ng luha.

“Gusto kong pakasalan mo ako dahil pagkatapos ng lahat ng iyon, noong kaya ko nang lumakad palayo, pinili kong bumalik sa iyo. At noong malaya ka nang umalis…”

Huminga siya.

“Pinili mo ring manatili.”

Tahimik si Andrea.

Sadyang pinatagal niya.

Limang segundo.

Sampu.

Labinlima.

Unti-unting nagbago ang mukha ni Rafael.

“Andrea?”

“Hmm?”

“May sagot ka ba?”

“Iniisip ko.”

“Seriously?”

Napatawa siya.

Pagkatapos ay lumuhod din siya sa harap nito.

“Oo.”

Parang hindi agad naintindihan ni Rafael.

“Ano?”

“Oo, Rafael.”

“Seryoso?”

“Hindi. Trip ko lang lumuhod sa sahig ng ospital.”

Hinila siya ni Rafael sa yakap.

At doon sila nadatnan ng tatlong nars na kanina pa pala nakasilip sa pinto.

May sumigaw.

May pumalakpak.

May umiyak.

At si Liza, na walang kahit katiting na respeto sa dramatic moment, ay sumigaw mula sa labas.

“Andrea, siguraduhin mong gising talaga bago mo halikan!”

Nagtawanan ang buong pasilyo.

Namula si Andrea.

Si Rafael naman?

Halos hindi makahinga sa kakatawa.

Ikinasal sila makalipas ang anim na buwan sa isang maliit na simbahan sa Tagaytay.

Hindi naging engrande ang seremonya kahit kaya nilang gawin iyon.

Pamilya.

Malalapit na kaibigan.

Ilang doktor at nars.

Si Dr. Mateo ang isa sa mga ninong.

Umulan nang bahagya bago magsimula ang kasal.

Nataranta ang wedding coordinator.

Hindi si Andrea.

“Hayaan mo.”

At huminto rin naman ang ulan bago siya lumakad papasok.

Sa reception, may nagtanong kay Rafael kung kailan niya unang nalaman na mahal niya si Andrea.

Akala ng lahat sasabihin niyang noong nagising siya.

Hindi.

“Sa unang date namin.”

Napatingin si Andrea.

“Talaga?”

Tumango siya.

“Kinain niya ang kalahati ng ensaymada ko nang hindi nagpapaalam.”

“Akala ko ayaw mo.”

“Gusto ko.”

“Bakit hindi mo sinabi?”

“Gusto kong makita kung hihingi ka.”

“At?”

“Hindi ka humingi.”

Tawanan na naman.

Pagkatapos ay tinanong si Andrea.

“Ikaw? Kailan mo nalaman?”

Nag-isip siya.

Matagal.

At pagkatapos ay ngumiti.

“Hindi noong hinalikan ko siya.”

Napahiyaw ang mga bisita.

“Curious lang ako noon.”

“Aray,” sabi ni Rafael.

“At hindi rin noong nagising siya.”

Tumingin siya sa asawa.

“Siguro noong panahon na hindi na niya kailangan ang tulong ko para mabuhay, pero hinahanap pa rin niya ako. At noong hindi ko na kailangang alagaan siya bilang nars, pero gusto ko pa ring malaman kung kumain na ba siya.”

Simple lang iyon.

Walang palakpakan muna.

May ilang segundo ng katahimikan.

Pagkatapos ay pinisil ni Rafael ang kamay niya.

Lumipas pa ang mga taon.

Nanatiling nars si Andrea.

Maraming nagulat.

Bakit pa raw siya nagtatrabaho kung asawa na siya ng isang bilyonaryo?

Pareho lang lagi ang sagot niya.

“Dahil nars ako bago ko siya nakilala.”

Kalaunan, naging bahagi siya ng pamamahala sa Second Morning Center, ngunit hindi niya iniwan nang tuluyan ang bedside nursing.

Gusto pa rin niyang nakikipag-usap sa mga pasyente.

Gusto pa rin niyang marinig ang simpleng “salamat.”

At minsan…

Kapag may pasyenteng matagal nang walang malay at nakikita niyang tahimik na kinakausap ng pamilya, lagi niyang sinasabi,

“Ituloy n’yo lang ang pakikipag-usap. Hindi natin palaging alam kung gaano karami ang naririnig nila.”

Hindi niya dinadagdagan.

Hindi niya ikinukuwento kung bakit alam niya iyon.

Isang gabi, maraming taon matapos ang gabing nagpabago sa lahat, magkatabi silang nakahiga ni Rafael.

Tahimik ang bahay.

Mahimbing nang natutulog sa kabilang silid ang kanilang maliit na anak na babae.

Biglang nagsalita si Rafael.

“Andrea?”

“Hmm?”

“May tanong ako.”

“Ano?”

“Kung hindi ako gumalaw noong gabing iyon…”

Tahimik.

“…hahalikan mo ba ako ulit?”

Dumilat si Andrea.

Lumingon sa kanya.

“Rafael Montenegro.”

“Ano?”

“Matulog ka.”

“Curious lang.”

“Matulog ka.”

“Isa lang.”

Kumuha si Andrea ng unan at itinakip iyon sa mukha niya.

Tumawa si Rafael.

Inalis niya ang unan.

At bago pa makapagreklamo si Andrea, marahan niya itong hinalikan sa noo.

Walang monitor.

Walang IV.

Walang doktor na tatakbo papasok.

Walang takot kung magigising pa ba ang lalaking nasa tabi niya kinabukasan.

May tahimik lamang na bahay.

May batang natutulog sa kabilang silid.

May dalawang tasa sa bedside table dahil pareho nilang nakalimutang dalhin sa kusina.

May labada pang hindi natitiklop.

May meeting si Rafael kinabukasan.

May duty si Andrea sa hapon.

Ordinaryong buhay.

Magulo nang kaunti.

Minsan nakakainis.

Minsan nakakapagod.

Pero buhay.

Tunay na buhay.

Pumikit si Andrea at ipinatong ang ulo sa dibdib ng asawa.

Narinig niya ang tibok ng puso nito.

Matatag.

Regular.

Hindi na tunog mula sa monitor.

Kundi direkta mula sa dibdib ng lalaking minsang inakala niyang hindi na muling magbubukas ng mga mata.

“Andrea?”

“Ano na naman?”

“Salamat.”

“Para saan?”

Hindi agad sumagot si Rafael.

Hinaplos lamang nito ang buhok niya.

“Sa pananatili.”

Napangiti si Andrea.

Hindi niya sinabi ang naiisip niya.

Na sa kanilang dalawa, baka si Rafael talaga ang unang nanatili.

Dalawang taon itong nakahiga sa pagitan ng pagkawala at paggising.

Pagkatapos, nang bumalik sa mundo, hindi kayamanan ang unang hinanap.

Hindi kumpanya.

Hindi titulo.

Isang pangalan.

Andrea.

At kung minsan, kapag kinukuwento ng mga tao ang kanilang kuwento, lagi nilang ginagawang sentro ang halik.

Ang bawal na halik.

Ang biglang paggalaw ng kamay.

Ang bilyonaryong nagising.

Magandang kuwento iyon.

Pero hindi iyon ang pinakamahalagang bahagi.

Dahil madaling humalik sa isang sandaling nadala ka ng damdamin.

Mas mahirap ang sumunod.

Ang maghintay.

Ang lumayo kapag kailangan.

Ang bumalik nang walang kasiguruhan.

Ang manatili kapag wala nang hospital gown, walang dramatic na monitor, walang himala.

Ang piliin ang isang tao sa ordinaryong Martes.

Sa traffic.

Sa pagod.

Sa tampuhan.

Sa malamig na kape.

Sa mga araw na walang nakakapanabik na nangyayari.

Doon pala nasusukat ang tunay na kuwento.

Hindi sa sandaling nagising si Rafael.

Kundi sa libo-libong umagang sumunod.

At tuwing gigising si Andrea sa tabi niya, may isang bagay siyang ginagawa bago bumangon.

Tinitingnan niya muna ang mukha ng asawa.

Minsan nakanganga ito.

Minsan magulo ang buhok.

Minsan humihilik.

Malayo sa makisig na bilyonaryong minsan niyang pinagmamasdan sa ICU.

At naiisip niya pa rin ang gabing iyon.

Ang dim na ilaw.

Ang tahimik na silid.

Ang isang maling desisyong hindi niya kailanman ipinagmamalaki.

At ang kamay na biglang gumalaw.

Pagkatapos ay tatawa siya nang mahina.

Dahil ang lalaking minsan niyang inakalang hindi na magigising…

Siya na ngayon ang unang gumigising tuwing umaga para ihanda ang kape niya.

At bago lumabas ng silid, palagi itong bumabalik.

Isang halik sa noo.

Minsan sa pisngi.

At kapag gising na si Andrea, ngingiti si Rafael at sasabihin ang biro na hindi nito kailanman pinagsawaan.

“Sigurado akong gising ka?”

At taon-taon, iisa pa rin ang sagot ni Andrea.

“Gising ako.”

Pagkatapos ay hahawakan niya ang kamay nito.

“Ikaw rin.”

At sa pagkakataong iyon…

Pareho na silang sigurado.